คืนนั้นฝนตก อากาศหนาวเย็นเหลือเกิน ขณะที่ฉันกำลังยืนรอรถประจำทางอยู่คนเดียว รถประจำทางคันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอดตรงป้ายที่ดิฉันยืนอยู่
หญิงชราคนหนึ่งค่อยๆ ตะเกียกตะกายลงจากรถแล้วเดินตรงมาทางที่ ดิฉันยืนอยู่
อย่างเชื่องช้า ….
“ แม่หนู …. รถประจำทางคันต่อไป จะมาถึงเมื่อไหร่จ๊ะ ? …..” หญิงชราผู้นั้นถามดิฉัน
ดิฉันจึงถามแกว่า “ แล้วคุณยายจะไปรถสายไหนล่ะคะ ”
พอแกบอกดิฉันก็อุทานเสียงดังลั่น
“ อ้าว ….. ก็คุณยายเพิ่งลงมาจากรถคันนั้นเมื่อกี้นี่เองนี่คะ ”
“ เอ้อ …..” หญิงชราตอบตะกุกตะกักอย่างอายๆ
“ คือว่า ...บนรถคันเมื่อกี้นี้ มีชายหนุ่มพิการคนหนึ่งขึ้นมา แต่ไม่มีใครลุกให้เขานั่งเลย
ยายรู้ว่า ถ้าคนแก่ๆ อย่างยายลุกให้เขานั่ง เขาคงจะอายแน่ๆ ยายเลยทำเป็นว่าจะลงเสีย
ที่นี่ พอยายกดกริ่งให้รถจอด เขาก็เดินมานั่งตรงที่ยายได้โดยไม่ต้องอึดอัดใจ ส่วนยาย
ก็ … เอ้อ …… รถประจำทางมันมี
เสมอไม่ใช่หรือจ๊ะ
แม่หนู …….”
"คนแบบนี้ช่างเป็นคนที่ประเสริฐแท้ ยอมแม้กระทั่งให้ตัวเอง ลำบาก เพื่อที่จะให้คนอื่นสบาย ซึ่งคนแบบนี้ในสังคมแทบจะไม่มีเลย"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น